รูปที่ฉันไม่ได้ถ่าย — ตอนที่ 1
เมียน้อยสาดน้ำส้มใส่หน้าเมียหลวงกลางร้าน แล้ววางรูปอัลตราซาวด์ลงบนโต๊ะ แต่คนที่ควรกลัวในวันนั้น ไม่ใช่เมียหลวง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากในกระเป๋าถือ
ทั้งร้านหันมามองพร้อมกัน
มุกยืนค้างอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งยังกดอยู่บนโต๊ะหินอ่อน ชุดสีแดงเปื้อนน้ำส้มไปนิดหน่อยตรงชายแขน เธอมองลงไปที่กระเป๋าของตัวเอง แล้วไม่ขยับ
โทรศัพท์ดังต่อไป
“ไม่รับเหรอ” มายถามขึ้น เสียงเรียบมาก
น้ำส้มยังหยดจากปลายผมของมายลงบนพื้นกระเบื้องเป็นจังหวะ ๆ
มุกล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า มือสั่นจนคว้าโทรศัพท์ไม่เข้าที่อยู่สองครั้ง
พอหน้าจอสว่างขึ้นมาส่องหน้าเธอจากข้างล่าง
สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทั้งหมด
เพราะบนหน้าจอไม่มีชื่อ
มีแต่เบอร์
เบอร์เดียวกับที่ส่งรูปมาให้เธอเมื่อสามชั่วโมงก่อน
ย้อนกลับไปสามเดือน
รูปใบแรกมาถึงมายตอนตีสองของคืนวันพฤหัสบดี
เธอตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แล้วเห็นไฟหน้าจอโทรศัพท์สว่างอยู่บนหัวเตียง
ข้อความจากเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ ไม่มีข้อความ ไม่มีคำอธิบาย
มีแค่รูปเดียว
รูปถ่ายผ่านกระจกรถ มุมเฉียงจากด้านนอก ในรถมีผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้ชายคนนั้นคือกร สามีของเธอ
มายนั่งลงบนขอบอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ แล้วมองรูปนั้นอยู่สี่สิบนาที
กรนอนอยู่ในห้องนอนห่างออกไปแค่สามเมตร
เธอไม่ได้เดินเข้าไปปลุกเขา
เธอไม่ได้ร้องไห้ด้วยซ้ำ
สิ่งเดียวที่เธอทำในคืนนั้น คือซูมเข้าไปที่มุมล่างขวาของรูป
ตรงนั้นมีตัวเลขเล็ก ๆ ที่กล้องบันทึกไว้อัตโนมัติ
22 กรกฎาคม
มายนั่งมองตัวเลขนั้นจนเช้า
เพราะวันที่ 22 กรกฎาคม เป็นวันที่กรบอกเธอว่าไปสัมมนาที่หัวหิน
และเป็นวันเกิดของเธอเอง
รูปใบที่สอง ใบที่สาม ใบที่สิบเอ็ด
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา รูปใบที่สองมาถึง
เบอร์คนละเบอร์กับครั้งแรก
รูปถ่ายจากอีกมุมหนึ่ง หน้าคอนโดแถวพระราม 9 กรกำลังเปิดประตูรถให้ผู้หญิงคนเดิม
สัปดาห์ถัดมา ใบที่สาม
สัปดาห์ถัดมา ใบที่สี่
ทุกใบมาจากเบอร์ใหม่ ทุกใบไม่มีข้อความประกอบ ทุกใบมีตัวเลขวันที่ที่มุมภาพ
มายเริ่มพิมพ์ตอบกลับตั้งแต่ใบที่ห้า
“คุณเป็นใครคะ”
ไม่มีคำตอบ
“ทำไมคุณถึงส่งมาให้ฉัน”
ไม่มีคำตอบ
“คุณต้องการอะไร”
ไม่มีคำตอบ
แต่สัปดาห์ต่อมา รูปใบใหม่ก็มาถึงตรงเวลาเหมือนเดิม
พอถึงใบที่สิบเอ็ด มายเลิกถาม
เธอเปลี่ยนไปทำอีกอย่างแทน
เธอเปิดโฟลเดอร์ใหม่ในโทรศัพท์ ตั้งชื่อว่า “ข”
แล้วเซฟทุกใบเก็บไว้ในนั้น เรียงตามวันที่
ทุกคืนหลังกรหลับ มายจะเปิดโฟลเดอร์นั้นขึ้นมาดู
ไม่ใช่เพื่อทรมานตัวเอง
เธอกำลังหาอย่างอื่น
สิ่งที่มายหาเจอในใบที่ยี่สิบสาม
มายไม่ได้เรียนถ่ายรูปมาก่อน แต่เธอทำงานบัญชีมาสิบปี
และคนทำบัญชีสิบปีมีทักษะอย่างหนึ่งที่คนอื่นไม่มี — เธอมองอะไรก็เห็นเป็นแบบแผน
พอเรียงรูปทั้งยี่สิบสามใบตามวันที่แล้ววางเทียบกัน มายก็เห็น
ระยะห่างของทุกรูปเท่ากันหมด
ไม่ใช่รูปแอบถ่ายจากไกล ๆ แบบที่คนทั่วไปถ่าย
ทุกใบถ่ายจากระยะประมาณสิบห้าเมตร ระดับสายตาเท่ากัน มุมเอียงเท่ากัน เหมือนถ่ายจากที่นั่งเดิม ในรถคันเดิม ทุกครั้ง
และมีอีกอย่างหนึ่ง
ในทุกรูป กรกับผู้หญิงคนนั้นไม่เคยหันมามองกล้องเลยสักครั้งเดียว
คนที่ถ่ายรูปแอบ ๆ ปกติจะมีสักใบที่พลาด สักใบที่คนในภาพเหลือบมา
ยี่สิบสามใบ ไม่มีเลยสักใบ
แปลว่าคนถ่ายไม่ได้แอบ
คนถ่ายมีสิทธิ์อยู่ตรงนั้น
มายวางโทรศัพท์ลง แล้วนั่งนิ่งอยู่ในความมืดของห้องนั่งเล่นเป็นเวลานาน
เธอเพิ่งเข้าใจว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนถูกช่วยเหลือ
เธอเป็นเครื่องมือ
ใบที่สี่สิบ
สามเดือนผ่านไป มายได้รับรูปมาทั้งหมดสามสิบเก้าใบ
ใบที่สี่สิบมาถึงตอนบ่ายวันจันทร์
มายเปิดดูตอนอยู่ที่ออฟฟิศ
แล้วมือเธอเย็นวาบ
รูปใบนั้นไม่ใช่รูปของกร
เป็นรูปของเธอเอง
ถ่ายจากด้านนอกบ้านของเธอ ผ่านหน้าต่างห้องครัว เธอกำลังยืนล้างจานอยู่ ใส่เสื้อยืดตัวเก่าที่ใส่อยู่บ้าน ผมมัดสูง
ตัวเลขที่มุมภาพเป็นของเมื่อคืนก่อน
สามทุ่มสี่สิบสองนาที
มายวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะทำงาน แล้วหายใจเข้าออกช้า ๆ อยู่นาน
คนที่ส่งรูปมาไม่ได้เกลียดกร
ถ้าเกลียดกร ส่งรูปกรก็พอแล้ว
คนคนนี้กำลังบอกอย่างอื่น
คนคนนี้กำลังบอกว่า ฉันมองเห็นเธอด้วย
และรูปใบนั้นมาพร้อมข้อความเป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน
ข้อความสั้นมาก
“วันศุกร์ บ่ายสองโมง ร้านกาแฟชั้นล่างตึกที่สามีคุณทำงาน ไปนั่งรอ”
วันศุกร์ บ่ายสองโมง
มายไปถึงร้านตอนบ่ายโมงห้าสิบ
เธอเลือกโต๊ะริมหน้าต่าง สั่งน้ำส้มแก้วหนึ่ง แล้วนั่งรอ
เธอไม่รู้ว่าจะเจอใคร ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
รู้แค่ว่าถ้าไม่มา เธอจะไม่มีวันรู้เลย
บ่ายสองโมงห้านาที ผู้หญิงในชุดสีแดงเดินเข้ามาในร้าน
มายจำได้ทันที
จำได้จากรูปสามสิบเก้าใบ
ผู้หญิงคนนั้นเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของเธอ ไม่ลังเลเลยสักนิด เหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าจะต้องมานั่งตรงไหน
“พี่คือภรรยาคุณกรใช่มั้ยคะ”
มายไม่ตอบ เธอมองหน้าผู้หญิงคนนั้นเฉย ๆ
และในหัวของเธอมีคำถามเดียวดังขึ้นมา
ใครเป็นคนบอกให้เธอมาที่นี่
“หย่ากับเขาซะ” มุกพูด เสียงดังพอให้โต๊ะข้าง ๆ ได้ยิน “ได้ยินมั้ย”
มายยกแก้วน้ำส้มขึ้น กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง
เธอพูดไม่ทัน
สิ่งที่เกิดขึ้นในสิบห้าวินาที
น้ำส้มทั้งแก้วสาดเข้าหน้ามาย
เย็น เหนียว ไหลลงคอ ซึมเข้าเสื้อเชิ้ตสีขาวครีมจนเปียกไปทั้งตัว
ทั้งร้านเงียบกริบ
มายไม่ได้ยกมือขึ้นบัง ไม่ได้ถอยหลัง ไม่ได้กรี๊ด
เธอนั่งอยู่ตรงนั้น น้ำส้มหยดจากปลายคางลงบนหินอ่อน แล้วค่อย ๆ หยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดหน้า
ทีละข้าง ไม่รีบ
พับทิชชู่ วางลงข้างแก้ว ให้เรียบร้อย
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มุกยืนมองอยู่ แล้วเริ่มไม่แน่ใจอะไรบางอย่าง
เธอล้วงรูปอัลตราซาวด์ออกมาจากกระเป๋า ตบลงบนโต๊ะ แล้วเท้าแขนทั้งสองข้างลงบนหินอ่อน โน้มตัวเข้าไปใกล้
“ฉันท้องลูกเขา”
มายมองรูปนั้นอยู่สองวินาที
แล้วเงยหน้าขึ้น
แล้วยิ้ม
ยิ้มเล็ก ๆ เงียบ ๆ ยิ้มแบบที่ไม่มีความโกรธอยู่ในนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว และนั่นแหละที่ทำให้มุกขนลุก
“รู้แล้ว” มายพูด
แล้วเลื่อนโทรศัพท์ของตัวเองไปบนโต๊ะ
จนไปหยุดชนกับรูปอัลตราซาวด์
บนหน้าจอมีรูปถ่ายผ่านกระจกรถ ในรถมีมุกกับกร
มุกก้มลงมอง
ตัวเลขที่มุมภาพเขียนว่า 22 กรกฎาคม
สีหน้าเธอเปลี่ยนทันที ไม่ใช่เพราะอาย ไม่ใช่เพราะโดนจับได้
แต่เพราะเธอจำวันนั้นได้ดีเกินไป
วันนั้นในรถคันนั้น มีแค่เธอกับกรสองคน
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย
“ไม่ใช่ฉันที่ถ่าย” มายพูด
เบอร์ที่ไม่มีชื่อ
โทรศัพท์ในกระเป๋าของมุกยังดังอยู่
มุกกดรับ ยกขึ้นแนบหู มือยังสั่น
“ฮัลโหล…”
อีกฝั่งเงียบไปหนึ่งวินาที
แล้วมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมา
เสียงนิ่งมาก เสียงคนที่ไม่ได้รีบร้อนอะไรเลย
“ตอนนี้คุณนั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่างใช่มั้ยคะ”
มุกหยุดหายใจ
“เสื้อคุณเปื้อนน้ำส้มตรงแขนขวานิดหน่อยนะ”
มุกค่อย ๆ ยกหน้าขึ้น
มายเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป และรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“ฟังให้ดีนะ” เสียงในสายพูดต่อ “คุณสองคนกำลังถูกใช้อยู่ทั้งคู่ และเวลาเหลือไม่มากแล้ว”
“คุณ…คุณเป็นใคร” มุกพูดออกมาได้แค่นั้น
“ออกจากร้านนั้นเดี๋ยวนี้”
มุกลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ
แล้วมองผ่านมายออกไปนอกหน้าต่าง
มายหันตามไปมอง
ตรงข้ามถนน มีรถเก๋งสีเทาคันหนึ่งจอดอยู่ริมทาง
กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงมาครึ่งหนึ่ง
เป็นมุมเดียวกันเป๊ะกับรูปทั้งสี่สิบใบ
🔥 ตอนที่ 2
มายไม่ได้มาที่ร้านนั้นเพื่อเจอเมียน้อยของสามี
เธอมาเพราะมีคนสั่งให้มา
และคนคนนั้นนั่งอยู่ในรถคันนั้นมาตลอดสามเดือน
แล้วทำไมเขาถึงอยากให้ผู้หญิงสองคนนี้เจอกัน?
คุณคิดว่าคนในรถคันนั้นเป็นใคร?
- 1 = ภรรยาเก่าของกร
- 2 = คนที่กรโกงเงินไว้
- 3 = คนที่ทั้งสองคนรู้จักดี แต่ไม่มีใครสงสัยเลย
พิมพ์เลขที่คุณคิดไว้ในคอมเมนต์
อ่านตอนที่ 2 👉 [ใส่ลิงก์ตอนที่ 2]
