ห้องประชุมชั้น 28 เงียบกริบ
แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังดังจนได้ยิน ทุกคนแข็งตัวอยู่กับที่ตั้งแต่วินาทีที่มีมี่ชี้ไปที่คุณแพรด้วยนิ้วเล็กๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
“ป๊าบอกว่าป้าคนนี้นอนบ้านเรา”
ประโยคห้าคำ จากปากเด็กห้าขวบ มันทำลายทุกอย่างในห้องนี้ได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามเลยแม้แต่น้อย
คุณวิทย์หันไปหาลูกสาวทันที — “มีมี่!” — เสียงของเขาตึงจนแทบขาด แต่มีมี่มองขึ้นมาหาพ่อด้วยดวงตาใสซื่อ กอดตุ๊กตาหมีของเธอแน่นขึ้นอีกนิด โดยไม่รู้ว่าเธอเพิ่งปลุกปีศาจขึ้นมากี่ตัว
คุณแพรยิ้ม ยิ้มที่สวยที่สุดที่เธอเคยฝึกมา
“เด็กพูดเล่นค่ะ ไม่ต้องซีเรียส…”
แต่เสียงเธอสั่นเพียงเล็กน้อย เพียงพอให้คนที่รู้เรื่องได้ยิน มีมี่ส่ายหัว
“แต่หนูเห็นทุกคืน” เธอพูดอีกครั้ง เสียงเด็กๆ นิ่มนวล ไม่มีเจตนาร้าย มีแต่ความจริงล้วนๆ “ป้าแพรอยู่ห้องข้างๆ ห้องหนูเลย บางทีก็เห็นตอนเช้า”
คุณแพรหยุดยิ้ม
ประตูห้องประชุมเปิดออกช้าๆ
ทุกศีรษะในห้องหันไปพร้อมกัน ผู้หญิงในชุดขาวก้าวเข้ามา ผมดำยาวเรียบ รองเท้าส้นสูงเคาะพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ เย็นชาราวกับว่าเธอไม่ใช่คนเดินเข้ามาในห้อง แต่เป็นคนที่เข้ามาเพื่อตัดสิน
นั่นคือ คุณนางลดา ชัยวิทย์ ภรรยาของคุณวิทย์
สายตาของเธอปักลงที่คุณแพรก่อน จากนั้นค่อยเลื่อนไปที่สามีของตัวเอง ไม่มีความโกรธบนใบหน้า ไม่มีน้ำตา มีแต่ความนิ่งที่น่ากลัวกว่าการระเบิดอีก
“งั้นฉันควรนั่งตรงไหน?”
“แม่!” มีมี่ตะโกนด้วยความดีใจ วิ่งออกจากมุมขวาไปกอดขาแม่
ลดาก้มลงโอบกอดลูกสาวอย่างอ่อนโยน แต่สายตายังคงจับอยู่ที่คุณแพร
“หนูบอกแม่ได้ไหมคะ” ลดาถามมีมี่เบาๆ “ป้าที่มีมี่พูดถึง หน้าตาเป็นยังไง?”
มีมี่ชี้ตรงไปที่คุณแพรโดยไม่ลังเล “ป้าคนนี้เลย แม่ ผมยาวสวย ใส่ชุดสีชมพู”
เสียงในห้องมอดดับ
คุณแพรถอยหลังหนึ่งก้าว โต๊ะประชุมอยู่ข้างหลังเธอ มือเธอเกาะขอบโต๊ะไว้ นิ้วขาวซีด
“คุณนาง ฉัน… ฉันสามารถอธิบายได้—”
“ไม่ต้องอธิบายค่ะ” ลดาตัดสั้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว
เธอหันไปที่สามีเป็นครั้งแรก
“วิทย์”
แค่ชื่อเดียว ไม่มีอะไรเพิ่มเติม แต่มันหนักที่สุดในบรรดาทุกคำที่ได้ยินในวันนี้
คุณวิทย์เปิดปาก — “ลดา ฟังฉันก่อน มันไม่ใช่อย่างที่คิด—”
“วิทย์ค่ะ” ลดาพูดซ้ำ เสียงต่ำลงอีกนิด “ฉันไม่ได้มาเพราะโกรธ ฉันมาเพราะมีมี่โทรหาฉันเอง”
ทุกคนในห้องแข็งตัว
“ลูกสาวอายุห้าขวบโทรหาแม่” ลดาพูดต่อ ไม่รีบ ไม่สั่น “และบอกว่า ‘แม่คะ ป้าแพรนอนบ้านเราทุกคืน ป๊าไม่บอกแม่เลย’ “
ริมฝีปากคุณวิทย์สั่น ไม่มีคำตอบ
“ฉันรู้มาสามเดือนแล้วค่ะ”
สามเดือน
ไม่มีใครพูดอะไร
มีมี่ยังกอดขาแม่อยู่ ยังไม่เข้าใจว่าเธอเพิ่งเปลี่ยนชีวิตทุกคนในห้องนี้ไปตลอดกาล ด้วยความซื่อสัตย์ที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลก
ลดายืดตัวตรง มองสามีเป็นครั้งสุดท้าย
“วิทย์ ทนายของฉันจะติดต่อคุณพรุ่งนี้เช้า”
จากนั้นเธอก็หันหลังให้ทั้งห้อง เดินออกไปพร้อมมีมี่ รองเท้าส้นสูงเคาะพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะแน่วแน่ ไม่สะดุดแม้แต่ก้าวเดียว
ก่อนถึงประตู มีมี่หันมาอีกครั้ง มองคุณแพรด้วยสายตาไร้เดียงสา ยิ้มเล็กๆ
“ลาก่อนนะคะป้าแพร”
ประตูปิดลง
คุณแพรนั่งลงกับพื้น ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ
ในห้องประชุมที่เงียบสนิท เธอตระหนักว่า ทุกอย่างที่สร้างมา ทุกคืนที่รอ ทุกคำสัญญาที่เชื่อ ถูกพังทลายโดยเด็กหญิงอายุห้าขวบ ที่ไม่รู้แม้แต่ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
คุณวิทย์ยืนอยู่กลางห้อง ไม่เดินตาม ไม่หยุด ไม่เลือก
เขาแค่ยืนอยู่ระหว่างสองโลกที่เขาสร้างขึ้นเอง และรู้แล้วว่า ไม่มีโลกไหนเหลืออยู่อีกแล้ว
“เด็กไม่โกหก เด็กแค่พูดความจริงที่ผู้ใหญ่พยายามซ่อน”
→ ติดตามตอนต่อไป : “สามเดือนที่ลดารอ — เธอรู้อะไรอีกบ้างที่ยังไม่พูด?”
