เสียงกล่องอาหารกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องทั่วล็อบบี้
ลูกค้าทุกโต๊ะหันมามอง ไม่มีใครพูด มีแต่เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่ยังคงดังอยู่จากลำโพงในร้าน ราวกับว่าดนตรีไม่รู้ว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น
มุกคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนเย็น หยิบกล่องข้าวทีละกล่อง ช้าๆ ไม่รีบ ไม่โกรธ
แต่ถ้าใครสังเกตให้ดี จะเห็นว่านิ้วของเธอไม่สั่นเลยแม้แต่นิดเดียว
“หนูมาหาคุณพ่อค่ะ”
แคทมองลงมาจากด้านบน ริมฝีปากขมวดเล็กน้อย เหมือนคนได้ยินเรื่องตลก
“พ่อเธอส่งอาหารเหมือนกันเหรอ?”
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังจากโต๊ะใกล้เคียง
มุกไม่ตอบทันที เธอเก็บกล่องสุดท้ายใส่ถุงกลับเรียบร้อย จากนั้นค่อยลุกขึ้น ยืดตัวตรง ถอดหมวกกันน็อคสีเขียวออกอย่างช้าๆ แล้วเหน็บไว้ที่แขน
สายตาของเธอไม่มองแคท
มองข้ามไปที่ประตูทางเข้าหลักด้านหลัง
“พ่อมาพอดีเลยค่ะ”
เสียงประตูกระจกบานใหญ่เปิดออก
พนักงานทุกคนในล็อบบี้แข็งตัวพร้อมกัน บางคนตัวตรงอัตโนมัติ บางคนก้มหัวไหว้ก่อนจะเห็นใบหน้าด้วยซ้ำ
เพราะพวกเขาจำเสียงรองเท้าของเขาได้
คุณสุรชัย ศิริพานิช เจ้าของร้านอาหาร ประธานกลุ่มบริษัทศิริพานิช เดินเข้ามาในสูทสีเทาเข้ม ผมสีเงินหวีเรียบ สายตาเดินตรงไปที่ลูกสาว
“ลูกสาวพ่อ รอนานไหม?”
แคทหันกลับ
แล้วแข็งตัว
ห้าวินาทีที่เงียบที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ
สุรชัยเดินผ่านแคทไปหามุก กอดไหล่ลูกสาวเบาๆ มองถุงกระดาษในมือ
“ซื้ออะไรมาให้พ่ออีกแล้ว” เขาพูดยิ้มๆ
“ขนมที่พ่อชอบค่ะ” มุกยิ้มกลับ “หนูส่งงานแถวนี้พอดี เลยแวะมาเอง”
สุรชัยหันมามองแคทเป็นครั้งแรก
“แคทดูแลลูกสาวพ่อดีไหม?”
เสียงถามเบาๆ แต่ทุกคนในล็อบบี้ได้ยิน
แคทเปิดปาก ปิด เปิดอีกครั้ง
“ผม… คือ… คุณสุรชัยครับ ผมไม่ได้—”
“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ” มุกพูดแทน เสียงเรียบ ไม่มีความแค้น “แคทแค่ไม่รู้ว่าหนูเป็นใคร”
สุรชัยมองลูกสาวสักครู่ แล้วหันกลับมาที่แคท
เขาไม่โกรธ ไม่ตะโกน แค่ยิ้มเบาๆ ยิ้มแบบที่แคทรู้ดีว่าน่ากลัวกว่าการตะโกนอีก
“แคท” เขาเรียกชื่อเธอสั้นๆ “พรุ่งนี้เช้า เข้ามาพบผมในห้องทำงาน”
จากนั้นก็เดินต่อไปกับลูกสาว
แคทยืนอยู่กลางล็อบบี้
ลูกค้าบางโต๊ะก้มหน้าลง บางโต๊ะยังมองอยู่ พนักงานทุกคนเบือนหน้าหนี ไม่มีใครอยากสบตาเธอในตอนนี้
กล่องอาหารที่เธอโยนลงพื้นยังอยู่ที่เดิม ถึงแม้มุกจะเก็บเข้าถุงแล้ว แต่รอยขีดข่วนเล็กๆ บนพื้นหินอ่อนยังคงอยู่
เหมือนหลักฐานที่ลบไม่ออก
มุกเดินตามพ่อไปสามก้าว แล้วหยุด
หันกลับมามองแคทครั้งสุดท้าย ไม่มีความโกรธในดวงตา ไม่มีความภาคภูมิใจในชัยชนะ มีแค่ความเหนื่อยของคนที่เจอเรื่องแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
“แคทคงไม่ใช่คนแรกที่คิดแบบนี้กับหนูนะคะ” เธอพูดเบาๆ “แต่หวังว่าจะเป็นคนสุดท้ายค่ะ”
แล้วเธอก็เดินตามพ่อออกไป
เสียงเพลงแจ๊สยังคงดังต่อ
“เสื้อผ้าบอกได้แค่ว่าวันนี้คุณใส่อะไร — ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นใคร”
→ ตอนต่อไป: “พรุ่งนี้เช้าในห้องทำงาน — แคทจะรับมือยังไง เมื่อรู้ว่ามุกไม่ได้แค่ลูกสาวเจ้าของ”
