เศษกระดาษตกลงพื้นไม้มันวาวเงา
ชิ้นเล็ก ชิ้นน้อย ปลิวช้าๆ ก่อนจะนอนนิ่งอยู่ที่เท้าของฟ้า ทะเบียนสมรสที่เธอและสมบูรณ์ไปยื่นขอด้วยกันเมื่อสามเดือนก่อน ถูกฉีกออกเป็นสองชิ้นในเวลาไม่ถึงสองวินาที
ฟ้านั่งแข็งทื่อ มือสองข้างกำแน่นอยู่บนตัก
“การแต่งงานของเธอกับลูกฉัน ฉันไม่ยอมรับ!”
คุณนายสุดายืนตรง ชุดไหมสีทองกระทบแสงเช้า สร้อยไข่มุกกระดิกเล็กน้อยตามลมหายใจ เธอไม่ตะโกน ไม่จำเป็น เสียงที่เย็นและชัดทุกคำนั้นหนักกว่าการตะโกนอีก
ฟ้าก้มลง หยิบเศษกระดาษทีละชิ้น ช้าๆ ไม่รีบ เหมือนคนที่กำลังเก็บสิ่งที่แตกสลายไปแล้วด้วยความระมัดระวัง แม้จะรู้ว่ามันไม่มีทางกลับมาสมบูรณ์อีกแล้ว
“เก็บของแล้วออกไป!”
แม่บ้านที่ยืนอยู่ใกล้ประตูก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าสบตาใคร
ฟ้าถือเศษกระดาษในมือ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ
แสงเช้าจากหน้าต่างบานใหญ่ฉายลงที่ใบหน้าเธอครึ่งซีก ตาเธอชุ่มน้ำ แต่น้ำตาไม่ไหล เธอไม่ยอมให้น้ำตาไหลในบ้านหลังนี้อีกแล้ว
สามเดือนที่ผ่านมา เธอพยายามทุกอย่าง ทำอาหารที่คุณนายสุดาชอบ เรียนมารยาทโต๊ะอาหารแบบที่บ้านนี้ต้องการ ตื่นก่อนทุกคนในบ้านเพื่อจัดดอกไม้ในแจกันให้สดใหม่ทุกเช้า
แต่ทุกครั้งที่ทำ คุณนายสุดาแค่มองผ่าน ราวกับเธอไม่มีตัวตน
“ค่ะ คุณแม่…ฉันจะออกไปเอง”
เสียงของเธอเรียบ ไม่สั่น
คุณนายสุดาหยุดนิ่ง ราวกับไม่คาดว่าจะได้ยินคำตอบนั้น เธอเตรียมรับมือกับน้ำตา การขอร้อง การคุกเข่า ไม่ใช่ความสงบแบบนี้
ฟ้าพับเศษกระดาษอย่างระมัดระวัง ใส่กลับเข้าซองที่เธอพกมาด้วย แล้วค่อยๆ เดินไปที่บันไดเพื่อขึ้นไปเก็บของ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงประตูทางเข้าหลักเปิดออก
พนักงานทุกคนในบ้านหันไปพร้อมกัน
คุณสมชาย ศรีสุวรรณ เดินเข้ามาในสูทดำ นาฬิกาทองกระทบแสงแดดเช้า เขามาเร็วกว่าที่นัดไว้ ใบหน้าเขายังไม่เห็นอะไร แต่สายตาวิ่งหาลูกสาวจนเจอ
“ฟ้า” เขาเรียกเบาๆ
ฟ้าหยุดที่กลางบันได หันมา ดวงตาที่กำลังจะแข็งอยู่นั้นอ่อนลงทันทีเมื่อเห็นพ่อ
คุณนายสุดาหันกลับ
และแข็งตัว
สมชายและสุดารู้จักกันมานานกว่าสิบปี ในแวดวงธุรกิจกรุงเทพ ทุกคนรู้ว่าสมชายคือใคร เขาไม่ใช่แค่พ่อของเด็กสาวที่สุดาไม่ชอบ
เขาคือคนที่ถือหุ้นบริษัทครอบครัวของสุดาอยู่ 30 เปอร์เซ็นต์
สุดาเปิดปาก
“สมชาย ฉันไม่ได้รู้ว่า—”
“สุดา” เขาตัดสั้น ไม่โกรธ ไม่ตะโกน เดินตรงไปหาลูกสาวที่ยืนอยู่บนบันได “เก็บของเสร็จแล้วก็ลงมานะลูก เดี๋ยวพ่อรอข้างล่าง”
แล้วหันกลับมาที่สุดา
“เราคงต้องคุยกันเรื่องหนึ่งก่อนนะครับ”
ฟ้ายืนอยู่บนบันไดมองลงมา
เธอไม่รู้ว่าการคุยวันนี้จะจบยังไง ไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้จะยังรับเธอกลับมาไหม ไม่รู้ว่าสามีของเธอที่เดินทางไปต่างประเทศรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง
แต่เธอรู้อย่างหนึ่ง
เศษกระดาษในซองที่เธอถืออยู่ คือทะเบียนสมรสที่ฉีกได้แค่กระดาษ ความสัมพันธ์ที่เธอและสมบูรณ์สร้างขึ้นมา ไม่มีใครฉีกได้ด้วยมือเปล่า
“บางทีคนที่ดูเหมือนแพ้ตั้งแต่ก้าวแรก คือคนที่วางหมากไว้แล้วตั้งแต่ต้น”
→ ตอนต่อไป: “สมชายและสุดาคุยอะไรกันในห้องนั้น — และทำไมสุดาถึงโทรหาลูกชายทันทีหลังจากนั้น”
