บ้านหลังใหญ่เงียบเหมือนวัด
มีแต่เสียงน้ำแข็งที่กำลังละลายอยู่บนผ้าปูโต๊ะสีขาว และเสียงลมหายใจของผู้หญิงสองคนที่ยืนตรงข้ามกัน
ใบเฟิร์นยืนตัวตรง
ครั้งแรกในรอบสองปีที่แต่งงานมา
ผมที่เปียกชุ่มเกาะติดใบหน้า ผ้ากันเปื้อนสีขาวเปียกโชก แต่ดวงตาของเธอไม่สั่นอีกแล้ว ไม่มีน้ำตา ไม่มีความกลัว มีแต่ความนิ่งที่สะสมมาสองปีเต็ม
“ลูกทนมาพอแล้วค่ะ…แม่”
คุณแม่สมศรียืนอยู่ที่หัวโต๊ะ สร้อยทองกระทบแสงแดดที่ลอดผ่านประตูไม้แกะสลัก นิ่วหน้าเล็กน้อย ราวกับว่าคำพูดของใบเฟิร์นเป็นแค่เสียงแมลงวันที่น่ารำคาญ
“ทนมาพอแล้ว?” เธอย้ำ เสียงต่ำเย็น “แค่นี้เรียกว่าทน?”
ก้าวเดินช้าๆ รอบโต๊ะ รองเท้าส้นสูงเคาะกระเบื้องดัง แต่ละก้าวคำนวณมาอย่างดี เหมือนคนที่เคยชนะทุกการต่อสู้มาตลอดชีวิต
“แม่ยังจำได้ไหม ตอนที่ลูกแต่งงานเข้ามา ลูกไม่มีอะไรเลย มีแต่ตัวเปล่าๆ” เธอหยุดข้างใบเฟิร์น มองลงมาจากความสูง “แม่ให้ทุกอย่าง บ้าน อาหาร เสื้อผ้า แล้วลูกบอกว่าทนมาพอแล้ว?”
ใบเฟิร์นไม่ถอย
“แม่ให้บ้านค่ะ” เธอพูดเบาๆ แต่ชัดทุกคำ “แต่แม่ไม่เคยให้ลูกรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนในบ้านหลังนี้”
สมศรีหันมามองลูกสะใภ้เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่มองด้วยความประหลาดใจ
เธอไม่เคยได้ยินใบเฟิร์นพูดยาวขนาดนี้
“สองปีที่ผ่านมา” ใบเฟิร์นพูดต่อ เสียงไม่สั่นแล้ว “ลูกตื่นตีห้าทำข้าวเช้า ล้างจาน ถูบ้าน ซักผ้า ทำอาหารกลางวัน ทำอาหารเย็น แล้วก็ฟังแม่บอกว่าลูกทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง”
น้ำแข็งก้อนสุดท้ายละลายลงบนผ้าปูโต๊ะ
“ลูกเคยนั่งร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำทุกคืน เพราะไม่อยากให้แม่รู้ว่าลูกยังมีน้ำตาเหลืออยู่”
สมศรีเปิดปาก แต่ใบเฟิร์นพูดก่อน
“วันนี้ลูกไม่มีน้ำตาแล้วค่ะ”
เสียงนาฬิกาในห้องโถงดังขึ้นสามทีก่อนจะเงียบ
ก๊อก… ก๊อก…
ทั้งสองคนได้ยินพร้อมกัน
เสียงส้นสูงดังจากทางประตูด้านหลัง ช้า มั่นคง ไม่รีบ
ประตูบานใหญ่เปิดออกช้าๆ
แสงแดดจากสวนด้านนอกฉายเข้ามาเป็นเส้น ทำให้เงาของผู้หญิงในชุดดำยาวขึ้นไปถึงเพดาน
ไม่มีใครเห็นใบหน้าเธอ มีแต่ไหล่ที่ตรง มือขวาที่ประดับด้วยเพชรเม็ดใหญ่ และมือซ้ายที่ถือซองเอกสารหนา
สมศรีแข็งตัว
ครั้งแรกในรอบสองปีที่ใบเฟิร์นเห็นแม่สามีสะดุ้ง
“ท่าน…” สมศรีพูดไม่ออก
ผู้หญิงในชุดดำวางซองเอกสารลงบนโต๊ะกลางน้ำแข็งที่กำลังละลาย ไม่รีบ ไม่พูดอะไร แค่วางแล้วผลักมาทางสมศรี
สมศรีมองซองเอกสาร มือของเธอสั่นเล็กน้อย
“นี่คืออะไร” เธอถาม เสียงแข็งขึ้นมาใหม่
ผู้หญิงในชุดดำยังไม่พูด แค่ชี้นิ้วลงที่ซองอย่างเงียบๆ
สมศรีเปิดซอง มือเธอดึงเอกสารออกมา สายตาวิ่งอ่านบรรทัดแรก
ใบเฟิร์นไม่รู้ว่าเขียนอะไร แต่เธอเห็น ใบหน้าของสมศรีซีดลงทีละนิด
ราวกับน้ำแข็งที่ละลายออกจากแก้ว
“แม่ไม่รู้จักฉันแล้วหรือ?” ผู้หญิงในชุดดำพูดเป็นครั้งแรก เสียงต่ำ เรียบ “หรือว่าลืมไปแล้วว่าเคยทำอะไรกับแม่ของฉันไว้”
ใบเฟิร์นหันไปมองสมศรี
นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความกลัวบนใบหน้าของหญิงชราที่เคยทำให้เธอหวาดกลัวมาสองปีเต็ม
“เอกสารในมือแม่” ผู้หญิงในชุดดำพูดต่อ “คือสิ่งที่แม่พยายามซ่อนมาสิบห้าปี วันนี้ทุกอย่างจบแล้วค่ะ”
ใบเฟิร์นยืนอยู่กลางห้อง ล้อมรอบด้วยน้ำแข็งที่ละลาย น้ำซุปที่หกเต็มโต๊ะ และความจริงที่เพิ่งเริ่มปะติดปะต่อ
เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงในชุดดำคือใคร ไม่รู้ว่าเอกสารนั้นเขียนอะไร
แต่เธอรู้อย่างหนึ่ง
บ้านหลังนี้ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
“คนที่กดหัวคนอื่นมาตลอด ไม่รู้หรอกว่าวันหนึ่งมันจะมีคนที่สูงกว่าเดินเข้ามา”
→ ตอนต่อไป: “ผู้หญิงในชุดดำคือใคร — และเธอรู้ความลับอะไรของสมศรีมาสิบห้าปี?”
