เมียน้อยที่ถูกเลี้ยงไว้ในบ้าน — ตอนที่ 1
เมียหลวงไม่ตบ ไม่ด่า ไม่ร้องสักคำ เธอพาเมียน้อยมาอยู่บ้าน แล้วนับถอยหลัง 157 วัน
คืนนั้นบนโต๊ะอาหารมีสามที่นั่ง
ธนานั่งหัวโต๊ะ ฝ้ายนั่งฝั่งซ้าย นภานั่งฝั่งขวา
ไม่มีใครพูดอะไรตลอดสิบนาทีแรก มีแต่เสียงช้อนกระทบชามแกงส้ม กับเสียงพัดลมเพดานที่หมุนช้า ๆ อยู่ข้างบน
“อร่อยมั้ยลูก” นภาถามขึ้น
ฝ้ายเงยหน้า “อร่อยค่ะพี่”
“เรียกพี่ก็ได้ ไม่ต้องเกร็ง” นภายิ้ม แล้วตักปลาชิ้นใหญ่ที่สุดใส่ชามฝ้าย “กินเยอะ ๆ นะ ผอมจะแย่แล้ว”
ธนาวางช้อนลง
“นภา” เขาเรียกชื่อภรรยาเสียงต่ำ “มาคุยกันข้างนอกหน่อย”
“กินข้าวก่อนสิคะ” นภาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ “แกงส้มเย็นแล้วไม่อร่อย”
ธนานั่งลงใหม่
เขาไม่ได้ถามอีกเลยตลอดคืนนั้น
วันที่ 30 — ผู้ชายที่ฝ้ายไม่เคยเห็น
หนึ่งสัปดาห์แรก ฝ้ายนอนไม่ค่อยหลับ
เธอนอนห้องเล็กหลังครัว ห้องที่นภาจัดให้ ผ้าปูที่นอนใหม่ ผ้าห่มใหม่ มีแจกันดอกไม้เล็ก ๆ วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เปลี่ยนดอกทุกสามวัน
ทุกเช้าเธอตื่นมาก็เจอข้าวต้มร้อน ๆ วางอยู่บนโต๊ะแล้ว
นภาตื่นตีสี่ทุกวันไปนวดแป้งที่ร้านหน้าปากซอย กลับมาแปดโมง อาบน้ำ แล้วทำกับข้าวต่อ
ฝ้ายเคยคิดว่าเมียหลวงคือผู้หญิงที่นั่งอยู่บ้านเฉย ๆ ใช้เงินผัว เคยคิดว่าเป็นคนที่ธนาเล่าให้ฟัง — จู้จี้ ขี้บ่น ไม่ทำอะไรเลย
สัปดาห์ที่สอง ฝ้ายเริ่มเห็นอะไรที่ไม่ตรงกับที่เคยได้ยิน
วันหนึ่งแกงเค็มไปนิดเดียว
ธนาผลักชามข้าวออกจากตัว เสียงชามครูดกับโต๊ะดังเอี๊ยด “ทำกับข้าวมาสิบกว่าปีแล้วยังทำไม่เป็นอีกเหรอ”
นภาไม่โต้ เธอลุกไปตักชามใหม่มาให้
ฝ้ายนั่งอยู่ตรงนั้น มือกำช้อนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
คืนนั้นธนาเดินเข้ามาในห้องเล็กหลังครัว ปิดประตูเบา ๆ
“ทำไมยังไม่ย้ายออก” เขาถามเสียงกระซิบ
“พี่นภาให้อยู่”
“เธอไม่รู้หรอกว่าเมียฉันเป็นคนยังไง”
ฝ้ายมองหน้าเขา แล้วพูดขึ้นประโยคหนึ่งที่ตัวเองก็ไม่ได้ตั้งใจ
“หนูเห็นแล้วค่ะว่าเป็นคนยังไง”
ธนาเงียบไป
แล้วเดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรอีก
วันที่ 47 — กล่องสังกะสีในตู้
บ่ายวันเสาร์ นภาไปส่งของที่ร้าน ธนาไปตีกอล์ฟ ในบ้านเหลือฝ้ายคนเดียว
เธอเก็บผ้าเข้าตู้ให้นภาตามที่รับปากไว้
ตู้เสื้อผ้าไม้สักบานใหญ่ ชั้นล่างสุดมีกล่องสังกะสีเก่าใบหนึ่ง สนิมขึ้นตามขอบ ฝากล่องปิดไม่สนิท
ฝ้ายไม่ได้ตั้งใจจะเปิด
แต่ตอนดันผ้าเข้าไป กล่องล้ม ของข้างในไหลออกมากองกับพื้นตู้
รูปถ่ายเก่า ๆ หลายสิบใบ
รูปผู้หญิงคนหนึ่ง อายุประมาณยี่สิบต้น ๆ ผมยาว ยิ้มหวาน บางรูปถ่ายคู่กับธนา ในรถ ในร้านอาหาร หน้าคอนโด
ฝ้ายพลิกดูด้านหลังรูปใบหนึ่ง
มีลายมือเขียนไว้ “วันที่ 88”
ใบต่อไป “วันที่ 103”
ใบต่อไป “วันที่ 156”
มือฝ้ายเริ่มเย็น
เธอพลิกไปเรื่อย ๆ จนถึงใบสุดท้าย
“วันที่ 180 — จบ”
“หนูถือกล่องอะไรอยู่จ๊ะ”
ฝ้ายหันขวับ
นภายืนอยู่ที่ประตูห้อง ถุงแป้งยังอยู่ในมือ ยิ้มเหมือนเดิมทุกวัน
“พี่… หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ”
นภาเดินเข้ามา วางถุงแป้งลง แล้วนั่งลงข้าง ๆ ฝ้ายบนพื้น
เธอหยิบรูปขึ้นมาดูทีละใบ ช้า ๆ เหมือนคนดูรูปญาติที่ตายไปแล้ว
“ชื่อพลอย” นภาพูดขึ้น “อยู่บ้านนี้เมื่อสามปีก่อน”
ฝ้ายกลืนน้ำลาย “อยู่… ยังไงคะ”
“ก็แบบที่หนูอยู่ตอนนี้แหละ” นภาตอบ
แล้วเก็บรูปใส่กล่อง ปิดฝา ดันกลับเข้าไปที่เดิม
“กินข้าวเย็นกันมั้ย พี่ซื้อหมูสับมา”
วันที่ 68 — เด็กที่เรียกนภาว่าแม่
มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาที่บ้านทุกวันเสาร์
อายุประมาณสามขวบ ผมหยิกฟู ป้าข้างบ้านพามาส่งตอนเช้า มารับตอนเย็น
เด็กคนนั้นวิ่งเข้าประตูมาแล้วตะโกนเสียงดังทุกครั้ง
“แม่!”
นภาจะทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ แล้วยกเด็กขึ้นอุ้ม
ฝ้ายเคยถามครั้งหนึ่ง
“หลานพี่เหรอคะ”
“ลูกเพื่อน” นภาตอบ “แม่เขาไปทำงานต่างจังหวัด”
ฝ้ายพยักหน้า
แต่คืนนั้นเธอนอนคิดอยู่นาน
เด็กอายุสามขวบ
รูปในกล่องสังกะสีถ่ายไว้เมื่อสามปีก่อน
ฝ้ายนับนิ้วอยู่บนเตียงในความมืด นับไปนับมาอยู่หลายรอบ
ตัวเลขมันไม่ลงตัวกับคำว่า “ลูกเพื่อน” เลยสักครั้งเดียว
วันที่ 90 — ชื่อที่ธนาหลุดปาก
ครึ่งทางพอดี
ธนาเปลี่ยนไปมาก เขากลับบ้านเร็วขึ้น แต่ไม่ได้กลับมาหาใคร เขากลับมาเพื่อดูว่าในบ้านมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
เขาเริ่มนับจำนวนคนในบ้านทุกครั้งที่เปิดประตูเข้ามา
คืนหนึ่งเขาดึงแขนฝ้ายเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตู เปิดก๊อกน้ำให้ดัง
“ย้ายออกไปพรุ่งนี้” เขาพูด “ฉันหาห้องให้แล้ว”
“ทำไมคะ”
“เธอไม่รู้อะไรเลย”
“พี่นภาดีกับหนูมากนะคะ”
ธนาหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะที่ฟังแล้วขนลุก
“ดีกับพลอยเหมือนกัน” เขาพูด “หนึ่งร้อยแปดสิบวัน”
เขาหยุดกึก
แล้วมองหน้าฝ้าย เหมือนคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
“พี่รู้จักพลอยเหรอคะ” ฝ้ายถาม
ธนาไม่ตอบ
เขาเปิดประตูห้องน้ำเดินออกไป และคืนนั้นเขานอนที่โซฟา
ฝ้ายยืนอยู่ในห้องน้ำคนเดียว น้ำยังไหลอยู่
หนึ่งร้อยแปดสิบวัน
เขารู้ตัวเลขนั้น
แปลว่าเรื่องแบบนี้ ไม่ใช่ครั้งแรก
วันที่ 124 — ผู้หญิงในรูปมาที่ร้าน
บ่ายวันอังคาร ฝ้ายไปช่วยนภาที่ร้านขนม
มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา
ฝ้ายจำได้ทันทีแม้จะผ่านมาสามปี ผมสั้นกว่าในรูป ผอมกว่าในรูป แต่เป็นคนเดียวกัน
ฝ้ายค้างอยู่ตรงเคาน์เตอร์ มือยังจับกล่องขนมอยู่
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มากรี๊ด ไม่ได้มาด่า
เธอเดินตรงเข้าไปหานภา แล้วยกมือไหว้
“พี่คะ” เสียงเธอสั่น “หนูมาขอบคุณพี่”
นภาวางถาดขนมลง เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วจับมือผู้หญิงคนนั้นไว้ทั้งสองข้าง
“นั่งก่อนสิ” นภาพูด “น้องหมูเป็นไงบ้าง โตขึ้นเยอะเลยนะ”
“ดีค่ะพี่ ขอบคุณพี่มาก ๆ”
ฝ้ายยืนฟังอยู่ตรงนั้น ขาเริ่มไม่มีแรง
แล้วผู้หญิงคนนั้นก็หันมามองเธอ
มองอยู่นาน
“น้องคือคนที่สามใช่มั้ยคะ” เธอถาม
ฝ้ายไม่ตอบ
“หนูเป็นคนที่หนึ่ง” ผู้หญิงคนนั้นพูดต่อ “คนที่สองอยู่ได้แค่หกสิบวัน เขาไม่ไหว เขาหนีไปก่อน”
เธอหันกลับไปมองนภา แล้วพูดเบา ๆ
“พี่นภารอมานานแล้วค่ะ รอคนที่อยู่จนครบร้อยแปดสิบวัน”
วันที่ 155 — คนแรกที่ฝ้ายบอก
ฝ้ายรู้ตัวตอนเช้าวันหนึ่ง
เธอนั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำ มือถือแถบตรวจอยู่ในมือ มองมันอยู่สิบห้านาที โดยที่ไม่ได้คิดอะไรออกเลยสักอย่าง
คนแรกที่เธอบอก ไม่ใช่ธนา
เธอเดินออกจากห้องน้ำไปที่ครัว ที่ที่นภากำลังคนกะทิอยู่บนเตา
“พี่คะ”
นภาหันมา
ฝ้ายยื่นแถบตรวจให้ แล้วร้องไห้ออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ย้ายเข้าบ้านหลังนี้
นภาปิดเตา
เธอวางทัพพีลง เช็ดมือ แล้วเดินมากอดฝ้ายไว้เงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ปล่อยให้ร้องจนหมด
พอฝ้ายสงบลง นภาถึงพูดขึ้น
“นั่งลงก่อน”
ฝ้ายนั่งลงที่โต๊ะอาหารตัวเดิม โต๊ะที่มีสามที่นั่ง
นภานั่งลงตรงข้าม
“พี่รอวันนี้มาหนึ่งร้อยห้าสิบห้าวันแล้ว” นภาพูด
วันที่ 180 — แฟ้ม
หกโมงเย็น
บนโต๊ะอาหารมีชามแกงส้มวางอยู่ตรงกลางเหมือนคืนแรก
แต่คืนนี้มีอย่างอื่นวางอยู่ด้วย
แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาประมาณสองนิ้ว วางอยู่ตรงกลางโต๊ะ ข้าง ๆ ชามแกง
ธนาเปิดประตูเข้ามา เห็นแฟ้มนั้นแล้วหยุดอยู่ตรงประตู
“อะไรวะนั่น”
“นั่งก่อนสิคะ” นภาพูดเสียงปกติ “แกงเย็นแล้วไม่อร่อย”
ธนาไม่นั่ง
เขาเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ แล้วคว้าแฟ้มขึ้นมา
แต่มือของนภาเร็วกว่า
เธอกดแฟ้มไว้กับโต๊ะ แล้วค่อย ๆ ดันมันออกไป
ไม่ใช่ทางธนา
เธอดันไปทางฝ้าย
“ไม่ใช่ของเขาค่ะ” นภาพูด สายตายังมองธนาอยู่ “ของหนู”
ฝ้ายมองแฟ้ม แล้วมองนภา
“เปิดเลย” นภาพูด “พี่รอให้หนูเปิดเองมาหกเดือนแล้ว”
ฝ้ายเปิดแฟ้มออก
หน้าแรกไม่ใช่ใบหย่า
ไม่ใช่โฉนดที่ดิน ไม่ใช่สลิปโอนเงิน ไม่ใช่รูปถ่ายแอบถ่ายอะไรทั้งนั้น
หน้าแรกเป็นสำเนาใบแจ้งความ
ลงวันที่เมื่อสี่ปีที่แล้ว
ผู้แจ้ง — ชื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่ฝ้ายไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
ฝ้ายเงยหน้าขึ้นมอง “พี่… นี่ใครคะ”
นภาไม่ตอบ
เธอหันไปมองธนา ที่ยืนค้างอยู่ปลายโต๊ะ หน้าซีดลงทุกวินาที
“เธอ…” ธนาพูดเสียงแหบ “เธอเป็นใคร”
ตรงประตูบ้าน มีเสียงเด็กตะโกนเข้ามาดังลั่น
“แม่!”
นภาลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มให้สามีของเธอเป็นครั้งสุดท้าย
“จำหน้าฉันไม่ได้เหรอ” เธอถาม
“เราเคยเจอกันแล้วนะ ที่โรงพยาบาลวันนั้น”
🔥 ตอนที่ 2
นภาไม่ได้แต่งงานกับธนาเพราะรัก
เธอเดินเข้าไปในชีวิตของผู้ชายคนนี้เอง เมื่อสี่ปีก่อน — หลังจากวันที่โรงพยาบาล
แล้วเด็กที่วิ่งเข้าประตูมาเรียกเธอว่า “แม่” ทุกวันเสาร์… เป็นลูกของใคร?
คุณคิดว่านภาเป็นใคร?
- 1 = พี่สาวของผู้หญิงในใบแจ้งความ
- 2 = พยาบาลที่อยู่ในห้องนั้นวันนั้น
- 3 = คนที่ไม่มีใครคาดถึงเลย
พิมพ์เลขที่คุณคิดไว้ในคอมเมนต์
อ่านตอนที่ 2 👉 [ใส่ลิงก์ตอนที่ 2]
